الو... الو... سلام

کسی اونجا نیست؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟

پس چرا کسی جواب نمی ده؟

یهو یه صدای مهربون!... مثل اینکه یه فرشتس. بله با کی کار داری کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من میشنوم. کودک متعجب پرسید: مگه تو خدایی؟ من با خدا کار دارم...

هر چی می خوای به من بگو قول می دم به خدا بگم.

صدای بغض آلودش آهسته گفت: خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود. بعد از مکثی نه چندان طولانی: نه خدا خیلی دوستت

داره. مگه کسی می تونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی

گونه اش غلطید و با همان بغض گفت: اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه

گریه میکنما....

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت:

بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی می کند را بگو.

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت: خدا جونم، خدای

مهربونم، خدای قشنگم می خواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو

خدا....

چرا؟ این مخالف تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ شی؟

آخه خدا من تو رو خیلی دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم. اگه بزرگ

شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟

نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار

داشتم؟ مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.

مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی با تو دوستم. مگه ما با هم

دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمی کنه؟ خدا چرا بزرگا

حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک: آدم، محبوب ترین مخلوق من... چه

زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش می کنه... کاش همه مثل تو

به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب می کردند تا تمام دنیا در

دستشان جا می گرفت. کاش مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی

شان می خواستند، دنیا برای تو کوچک است...

بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی...

کودک کنار گوشی تلفن، در حالی که لبخند بر لب داشت در آغوش خدا به

خواب فرو رفت....